nummer vier ...

x
... nu ook naar school.

In de vakantie werd ze vier jaar (hierover zal ik later deze week nog een logje plaatsen), dus vanochtend haar eerste echte dag op de basisschool.

Vanochtend.

Gemengde gevoelens natuurlijk. Aan de ene kant vind ik het fijn dat ze naar school gaat. Na tien jaar kinderen thuis te hebben gehad is het best wel fijn om me handen meer vrij te hebben. Aan de andere kant is het ook een afsluiting van een hele leuke, intensieve en speciale fase in je leven. We zijn nu definitief uit de baby, dreumes en peuterfase. Het zal best wennen zijn, zo zonder keuvelende kindjes om me heen.

Vorige week, toen ze vier jaar werd, werd er bij de achtburen na drie dochters een zoontje geboren. Zojuist toen ik op zolder een was in de machine deed, kreeg ik nog even een inkijk (de huizen hier staan dicht op elkaar, dus ...) in deze bijzondere fase. Zij op de bank met de baby op schoot, bewonderend kijkend naar vingertjes en kleine oortjes, met spelende kindjes om haar heen ... Een mooi moment voor mij zo, vol van bewustwording en afronding.

Natuurlijk zal deze nieuwe fase ook heel veel leuke, spannende, frustrerende en nieuwe aspecten met zich meebrengen...., en ik ben altijd wel in voor een nieuw avontuur, dus hier gaan we ....

stil in huis ...

x
Aahhhh, zojuist jongste naar school gebracht om te oefenen. We hebben samen een half uurtje gekleid en toen mocht ik gaan. In de meivakantie wordt ze vier en dan mag ze na de vakantie echt beginnen.

... ze is er helemaal klaar voor.

* * *

Naschrift 12.31: het is hartstikke goed gegaan,

en ze is heel druk geweest.

Ze heeft een kasteel uitgeknipt,

de raampjes uitgeprikt,

en de stenen van het kasteel gestempeld.

En bij thuiskomst at ze maar liefst vier boterhammen!

* * *

... en oh ja, 

gisteren, 

na tien jaar consultatiebureau bezoekjes,

 de laatste afspraak op het consultatiebureau.

Ze volgt met lengte en gewicht precies de gemiddelde lijn,

een gemiddeld meisje!

... van die momenten die ik "vroeger",

bij thuiskomst meteen met m'n moeder deelde,

gelukkig mag/kan ik mijn vader er ook mee lastig vallen ;-)

Vandaag twee jaar geleden werd,

mijn moeder in het ziekenhuis opgenomen

ik vraag me af of dit soort data,

ooit slijten.

-----------------------

Follow my blog with Bloglovin

deze week zag ik ... (39)

x

Vorige week zaten we met de lunch aan tafel, en de kinderen bespraken de grote dingen van het leven. Op een gegeven moment zei jongste, ik ga nooit naar het ziekenhuis. Ai, dacht ik, het wordt tijd dat we jongste langzaamaan moeten gaan voorbereiden op de operatie (vervanging van de aorta hartklep) die ze ooit (welke termijn kan men niet zeggen) zal krijgen in verband met haar geboren hartafwijking (aortaklepstenose). Ik kon het moment niet voorbij laten gaan, aangezien ze de week erop voor controle naar het ziekenhuis zou moeten (de vorige controle was alweer 14 maanden geleden).

Ik vertelde dat ze ooit wel naar het ziekenhuis zou moeten omdat ze een van de vier deurtjes in haar hart een beetje kapot was, en dat dat deurtje wel een keer gemaakt moet worden, en dat we volgende week naar de dokter zouden gaan om te kijken hoe het met het deurtje gaat. "Oh", zei ze, "mijn deurtje is kapot". Ik vertelde dat haar deurtje een beetje piepte, zoals bij ons de deur beneden, en dat de deur niet helemaal goed dicht gaat. Er werd nog wat verder over na gekeuveld, vooral door de jongens, en niet snel ging het alweer over wat anders.

De dag erna vroeg ze nog wel of ze vandaag naar het ziekenhuis moest (voor dochter is alles van voor vandaag is gisteren, en alles na vandaag morgen) ... nee, ze moest nog een paar nachtjes slapen.

En gisteren was het dus zover, ze deed het hartstikke goed. Eerst de algehele controle, waaronder het wegen en meten (17,5 kilo en 105 cm lang), en daarna de hartecho. Ze lag echt hartstikke stil, zodat er goed gekeken en gemeten kon worden. Conclusie alles is stabiel, er zijn geen veranderingen opgetreden, en ze moet over 14 maanden weer terugkomen. Jippie.

Toen ze van de behandelbank af mocht, zei ze "mijn hart is weer gemaakt!" En daar moest natuurlijk wat op gedronken worden.

Pas op, ze kan heel boos kijken hoor ...

... maar ook heel veroverend.

Ooit zijn Daan en Roos

begonnen met,

"Deze week zag ik..."

geinspireerd op Jill's "Today I Saw"

Wil je meedoen aan DWZI,

kijk dan bij Merula

(die het initiatief heeft overgenomen),

of klik hier.

paspel ...

x
... liefde.

Het begon met het zien van leuke kussens met mooie paspelranden, zoals hier bij Nice*. Ik vond het er altijd meteen zo professioneel uitzien. Dat wilde ik ook wel. En dus begon ik met het verzamelen (= kopen) van paspelbanden o.a. hier en hier.

Ondertussen vond ik bij Mina Dotter, een hele goede en fijne tutorial.

En ging aan de slag met een hoofdkussen. Dat project slaagde wonderbaarlijk goed, ik stond werkelijk waar versteld van mezelf. Alles mede dankzij deze geweldige tutorial, waarmee je eigenlijk niet de mist in kan gaan.

Ik werd overmoedig, ik dacht dat ik ook wel een leuk randje langs het dekbedovertrek van jongste zoon zou kunnen naaien, en dus oefende ik op een overtrekje voor het ledikant van dochter.

Op zich ging dat best goed, totdat ik de onderkant op de bovenkant ging naaien en toen opeens bleek dat ik in de lengte een ruime centimeter tekort kwam. Ik heb er toen een centimeter aangenaaid, maar het resultaat verdiende natuurlijk geen hoofdprijs. Ook bleek het overtrek niet te willen "liggen", klinkt raar, maar zo werd bovenkant onderkant, en onderkant werd bovenkant. Kortom, het resultaat was niet helemaal waar ik op hoopte, maar ik kon er nog wel blij van worden.

En dus bleef het overtrek (1-persoons) van jongste zoon liggen, immers als ik bij dochter in de lengte van een ledikantenovertrek al 1 cm over houd, hoeveel zou ik bij zoon dan niet overhouden....

Tot op een paar weken geleden, de paspelbandjes bleven mij aankijken, ik had nog zoveel meter liggen, en dus ging ik toch weer aan de slag. Ik wilde eerst weer wat vertrouwen krijgen en ging aan de slag voor een kussenovertrek voor bij het "mislukte" dekbedovertrekje. Immers, dochter slaapt nu op een echt hoofdkussen, sinds ze een nieuw bed heeft. Ik zocht de betreffende tutorial weer op, en zocht de stofjes bij elkaar. Resultaat was lief, zoet en bevredigend.

De stoffen voor dochter haar overtrek,

kocht ik bij een lokale stoffenverkoper.

Toen durfde ik aan de slag te gaan met het dekbedovertrek van zoon, met een mooie stof van petit pan voor de bovenkant, en een bestaand dekbedovertrek verknipte ik voor de onderkant. Ik deed het langzaamaan. Ik knipte, streek, zigzagde, waste de stof nogmaals, streek opnieuw, knipte en verknipte ....

.... en hier kwam ik wat tekort in de breedte.

... maar het lukte wel. Het paspelrandje bij het voeteneinde liet ik achterwege, waardoor het een stuk eenvoudiger werd.

Ben heel blij met m'n stapeltjes beddengoed.

Rokjes en jurkjes met paspelbandjes, zoals hier bij Sigrid, vind ik ook zo mooi! Volgende maand wordt dochter vier jaar, misschien moet ik het er nu echt, echt eens op wagen om een verjaardagskleedje voor dochter te naaien. Ik begin met een rokje, lijkt me .... voor de pop.

Of misschien toch maar eerst een kussen met paspel en rits leren maken, via deze tutorial van Oon, en me dan wagen aan een rokje met paspel en rits.

een kaartje ...

x
... voor als je geen echte bloemen mag/kan ontvangen.

Mijn oma, zou

haar wenkbrauwen even

optrekken bij het zien van de achterkant.

.... dan de stof,

in de vorm van een vaasje knippen,

en er een plastic-je overheen

vastnaaien.

Dan het geheel vastnaaien op een leuk papiertje,

en vullen met leuke bloempjes.

Touwtje erdoorheen,

en klaar is je bosje bloemen voor op de post.

31-3-13 ...

x
Een datum te mooi om er zomaar aan voorbij te gaan.

31 maart drie jaar geleden (jongste 10 maanden oud)

31 maart vijf jaar geleden (jongste zoon precies 7 maanden oud).

31 maart negen jaar geleden (oudste precies 10 maanden oud).

En van alle digitale foto's die we de afgelopen tien jaar hebben gemaakt,

is er geen enkele van middelste zoon gemaakt op de 31ste maart,

behalve dan die van vandaag,

niet een hele goede,

maar wel van vandaag 31-3-13

(middelste zoon 8 jaar oud)

... en omdat ik me toch een beetje ongemakkelijk voelde,

van het feit dat ik geen foto van middelste zoon had, heb ik nog

wat verder gezocht en er toch nog eentje gevonden en wel van 

31 maart drie jaar geleden, pfft ....

(middelste zoon 5 jaar oud)

Beiden foto's niet de meest geweldige, maar ok ...

dan ook nog maar een foto van jongste zoon,

vandaag op eierjacht

(jongste zoon 5 jaar oud)

Oh, en hij was zo enthousiast voor het speuren naar de eieren!

Meestal is hij 's ochtends de langzaamste,

en heeft hij niet zoveel haast,

maar vanochtend,

stond hij om 7.00 uur bij ons bed,

aangekleed en wel,

klaar om te gaan!

P.S. Dit jaar hebben we geen fikkie gestookt,

want we misten de familiepyromaan.