donderdag 3 december 2009

emetofobie hebben

Zo ik gooi het op het wereldwijde web. Gisteravond in bed dacht ik er nog wat vrijer over, maar nu het puntje bij het welbekende paaltje komt, wil ik het liever voor mij houden, maar dat doe ik dus niet. Ik heb al heel lang (zolang ik mij herinner) een fobie. Mijn familie weet ervan, en een op twee handen te tellen aantal vriendinnen. Na gisteren ben ik tot de slotsom gekomen, dat er maar wat aan deze fobie moet gebeuren omdat het nu niet alleen mijn leven maar ook die van B. beïnvloedt. Mijn fobie is dat ik een overdreven angst voor overgeven heb, deze fobie wordt emetofobie genoemd. Zelf vind ik dat deze angst mijn leven niet echt beïnvloedt, maar dat komt omdat ik mijn hele leven al met deze angst moet omgaan, de werkelijkheid is echter anders. Ik ben er echt dagelijks mee bezig, bijvoorbeeld: altijd kijken op houdbaarheidsdata, niet te veel eten, altijd gezichten aflezen van anderen of ze er niet wit en misselijk uitzien (bijvoorbeeld overmatig gapen is voor mij een teken dat de ander misselijk is) en zo kan ik nog wel doorgaan. Maar dat doe ik nu dus niet. Dat het mijn leven beïnvloedt is één ding en dat B. (lees man, echgenoot, lief) zich aan mij aanpast kan nog net, maar gisteren heb ik een derde ingeschakeld om te voorkomen dat ik met een overgevend kind werd geconfronteerd. Ik heb mijn schoonzusje opgebeld of zij oudste zoon (ook een B.) van voetbal kon halen zodat man en oudste zoon. dat niet hoefde te doen en daardoor eerder thuis zou zijn. En ja hoor zo gebeurde het, B. was eerder thuis en kon L. begeleiden met overgeven net toen oudste zoon door mijn schoonzusje werd afgezet. Dus B. heeft mijn leven wederom weer even gered. Ik weet dat overgeven in geen verhouding staat tot je werkelijke gezondheid, maar ik raak helemaal verstijfd zodra er een kind dreigt over te geven. Ik ben met name bang voor anderen die overgeven of die gaan overgeven, het opruimen vind ik niet zo erg want dat staat in geen verhouding tot de angst die ik heb voor situatie voor en tijdens het overgeven. Niet de controle hebben speelt hier een grote rol bij. Maar gisteravond heb ik dus besloten dat ik door het inschakelen van een derde persoon de grens heb overschreden en er dus nu echt wat moet gebeuren. Immers B. kan niet altijd thuisblijven als we een overgevend kind hebben. En dus ga ik deze week naar de huisarts voor een doorverwijzing. Voor mij een hele stap die ik ga zetten ...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

¾