maandag 7 december 2009

opvoeden, sinterklaas & recalcitrantie

Opvoeden is moeilijk, ik vind opvoeden moeilijk. Net zo moeilijk als het maken van een foto waar alle vier kinderen leuk en scherp op staan, zo niet nog moeilijker. Lastig vind ik situaties waar ik geen grip op de kinderen heb. Niets helpt dan, en dan voel ik mij machteloos.

Vanmiddag was het ook weer zover. Het begon bij het uit school halen al. Ten eerste wilde jonste zoon O. niet in de wandelwagen zitten, maar lopen (gedrag conform een tweejarige). Oudste zoon B. valt in de struiken onderweg van schoolplein naar fietsenrek. Ondertussen heeft middelste zoon L. al zijn fiets gepakt en gaat er vandoor. Ik heb een gevecht met een krijsende O. om hem in de wagen te krijgen, want ik moet L. achterna. B. komt mij achterna, dat hij zijn fietssleutel kwijt is. L. komt terugfietsen met de vraag waar wij toch blijven. Terwijl O. nog huilt spreek ik L. toe dat hij bij mij moet blijven en niet zo maar moet wegfietsen. Dat was ie vergeten, zegt L.. Ondertussen vissen we de fietssleutels van B. uit de struiken en lopen we naar huis.

Bijna thuis worden we opgewacht door een moeder uit de buurt of haar zoontje bij ons mag spelen? want dat wil hij zo graag. Ik wil dit de jongens niet ontzeggen, maar eigenlijk komt het niet zo heel goed uit, want ik voorzie al wat problemen. Maar toch zeg ik ja, het is immers maar een uurtje. Tot zover heeft de situatie nog niet echt iets met opvoeden te maken, maar meestal zijn dit gebeurtenissen die de sokkel doen wankelen.

Thuis gekomen doet iedereen nog heel goed zijn schoenen en jassen uit, maar de onrust begint snel. L. is al meteen wild en wil niet luisteren en doet erg brutaal. B. heeft dorst en jammert dat O. zijn bouwwerk tijdens schooltijd lichtelijk (één legosteentje is verdwenen) vernield heeft. Ik haal jongste uit de wandelwagen want zij moet nu toch echt de borst krijgen. Dus ik half bloot op de bank, de eerste borst gevend, terwijl iedereen aan het rondstruinen is om te kijken wat hij zal gaan doen.

Het speelgoed waarmee O. tijdens schooltijd gespeeld heeft ligt door de hele woonkamer en L. begint langzaam met sarren, met als reactie dat O. begint te krijsen zodra L. zijn speelgoed aanraakt. Vanaf de bank probeer ik de verschillende brandjes te blussen, maar ik krijg geen grip op L.. Hij negeert zijn vriendje en wil niet op zolder spelen. Dus na vijf minuten koppel ik jongste los en schenk ik ranja in met erbij wat pepernoten. Ik neem weer plaats op de bank en geef jongste de andere borst. Na het drinken krijg ik L. eindelijk naar boven, maar het gaat niet van harte en is hij nog steeds brutaal. Ondertussen lopen O. en B. ook op elkaar te katten, en het vriendje loopt er een beetje radeloos bij. Tenslotte gaat ook het vriendje mee naar boven, maar draait ergens halverwege toch weer om. Na jongste half gevoed te hebben besluit ik dat we met zijn allen een spelletje aan tafel gaan doen.

Ik wil in het midden aan tafel gaan zitten zodat ik de controle over het spel (lees O.) heb, maar ik mag van B. niet op zijn stoel zitten. Ondertussen begint jongste ook te sputteren, en ik neem haar op schoot. Dan moeten we het spel in elkaar zetten en allerlei stokjes gaan steken voordat we het spel echt kunnen gaan spelen. De eerste keer gaat het goed, O. gaat maar twee keer voor zijn buurt. Maar de tweede keer wil B. een ander spelletje doen, L. wil niet helpen met de stokjes plaatsen en O. trekt ze er de hele tijd uit. Uiteindelijk is het spel opgezet en spelen we twee rondes terwijl L. nog steeds zit te mokken.

Tijdens ronde drie wordt de chaos compleet als O. per ongeluk het hele spel omver gooit en alle knikkers op de grond vallen. Ondertussen blijf ik wel heel rustig, maar het huilen staat me nader dan het lachen. Er is namelijk zoveel misgegaan (ik heb nog aardig wat details achtergehouden, zoals het op de gang zetten van L. en B.) en de jongens (het vriendje uitgezonderd) zijn zo vervelend en niet bereid gezellig te doen dat ik het even niet meer zie zitten.

Conclusie: ik had nee tegen mijn buurvrouw moet zeggen, want blijkbaar waren we allemaal erg moe van de dag. Maar ik baal er dan van dat het niet gewoon gezellig kan zijn en ik me helemaal mee laat beïnvloeden door het humeur van L. en geen grip op hem kan krijgen zodat hij gewoon voor rede vatbaar is. De foto hierboven illustreert nog eens de dwarsheid van L. van de afgelopen dagen. Ik gooi het maar op de spanning van Sinterklaas. Dag Sinterklaasje dag, tot volgend jaar...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

¾