vrijdag 19 maart 2010

fietsen en optocht



Gisterochtend hadden manlief en ik een unieke ervaring. Uniek in de betekenis van "het komt zelden voor". Beiden vinden we fietsen fantastisch, en dan vooral fietsvakanties, maar nadat numero dos ten tonele verscheen zijn we niet meer met een bepakte fiets het land doorgetrokken. Maar gisteren togen we beiden op ons fietsje naar de grote stad om aldaar onze dag werkend door te brengen. Gezellig saampjes naast elkaar met een zonnetje op ons bolletje. Aan het begin van de middag vertrok B. weer naar huis om met de kids vanuit school naar het zwembad te gaan. Toen ik weer op mijn mooie "vakantieoutdoorkampeer" fiets huiswaarts trapte kreeg ik een sms-je van B. dat ik eerst langs huis moest om daar handdoeken op te halen. En zo arriveerde ik ongeveer 50 minuten later met handdoeken bij het zwembad en kon ik nog net het laatste kwartier van de zwemles zien. Toen iedereen weer aangekleed en ingepakt het zwembad uitkwam en we naar de fietsen liepen zei L u c : "en nu gaan we met zijn allen een optocht fietsen". En zo fietsten we dus in een optocht naar huis: B. voorop met achterop O d o en in de fietskar B e r b e r, gevolgd door B e n j a m i n met in zijn kielzog L u c. Ik was de gelukkige dat ik de rij mocht sluiten, want zo had ik een mooi uitzicht op de rij met fietsend kroost (en man) en voelde me heel erg trots op onze schare kinderen.

2 opmerkingen:

  1. Dát kan ik me heel goed voorstellen: die trots!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Fijn ook om even met B. samen, zonder kinderen, in de ochtendvroegte te fietsen!

    Ik heb al maanden niet meer gefietst. Raar besef ik ineens. Je ziet hier in Porthmadog en omgeving niet vaak fietsers, zeker in de winter niet, en als je fietsers ziet dan meestal in sportieve zin, een mountain bike, een racefiets. Maar in de koude ochtend, een rij fietsers voor het stoplicht op weg naar hun werk. Nee, niet gezien. Of op je oude, vertrouwde barrel ratelend door de stad naar het huis van je vrienden fietsen, nee nog nergens gespot.

    Toen ik voor het eerst naar yoga ging in het dorpje verderop, Penrhyndeudraeth, dacht ik dat ik dat best met de fiets kon doen. Maar het was (op de terugweg) pikkedonker, er is geen fietsstrook, de heuvels waren steiler dan ik dacht en de wind zorgde ervoor dat ik het koud had ondanks de inspanning (en het was nog niet eens winter). Maar wie weet, in de zomer... Ik geef het nog een kans.

    BeantwoordenVerwijderen

¾