dinsdag 13 april 2010

G-schema's en registratieformulieren exposure in vivo

Terwijl het hier de afgelopen weken stil is geweest op "emetofobie" gebied, ben ik er wel degelijk elke dag mee bezig, de ene dag natuurlijk wat aktiever dan de andere, maar dat lijkt me logisch. Zelf vind ik dat ik nog steeds behoorlijk bang ben voor overgeven. Sinds de start van de therapie is er hier twee keer een kind ziek geweest, en beide keren was ik zoals gewoonlijk erg bang. De eerste keer had ik nog maar net twee sessies achter de rug en was toen nog niet in staat veel te doen, en de tweede keer dateert van 2 weken geleden. Deze laatste keer kon ik ook nog niet mijn kind bijstaan maar realiseerde me naderhand wel degelijk dat er al vooruitgang is geboekt. Niet zo zeer op het moment zelf, dan ben ik nog steeds net zo bang en voel ik mij als het ware verlamd, maar wel in de periode erna. De angst zakt veel sneller, en in de uren/dagen erna ben ik er niet meer zo veel mee bezig en daardoor beheerst het op zo'n moment mijn dag veel minder.

Voor de volgende sessie heb ik behoorlijk wat huiswerk in de avonduren te doen. Ik moet G-schema's invullen, ook wel gedachten schema's genoemd. Een bepaalde gebeurtenis kan een gedachte oproepen die weer een andere gedachte oproept enzovoort. Een keten van gedachtes zeg maar. Dit worden ook wel automatische gedachten genoemd. Het doel van het invullen van het schema is om je bewust te worden van verschillende ketens van gedachtes om deze vervolgens te doorbreken en daarvoor in de plaats een positieve gedachtenketen te creeëren. Dit onderdeel wordt, zoals je zult begrijpen, cognitieve therapie genoemd.

Naast het invullen van deze schema's moet ik ook nog confronterende filmpjes van zieke mensen bekijken. Dit vind ik nog steeds erg moeilijk, en heb daarbij nog steeds het geluid uitstaan. Manlief zoekt de filmpjes voor mij uit, waarbij hij bij het zien van een filmpje natuurlijk altijd hardop moet lachen ...., waarna ik ze vervolgens bekijk en op een formulier moet invullen hoe angstig ik op dat moment ben. Wel lief van B. hè dat hij in zijn vrije tijd van die smerige filmjes uitzoekt? Ook moet ik deze en volgende week andere ouders interviewen hoe zij met zieke kinderen omgaan, hoe reageren zij en wat doen zij precies als een kind dreigt en gaat overgeven. Misschien willen jullie mij hierbij een beetje helpen door te vertellen wat jullie in een dergelijke situatie doen?

8 opmerkingen:

  1. Poe heftig zeg, heel dapper dat je hulp hebt gezocht !!
    Wat ik doe als een van mijn kinderen moet spugen, is als eerste een bak pakken waar ze in kunnen spugen. Ik ga naast ze zitten en wrijf over hun rug heen en weer. Veeg gezichtjes schoon met een koud washandje en praat rustig tegen ze zodat ze zelf ook rustig blijven. Je mag me ook mailen hoor als je nog meer vragen hebt :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Moeilijk lijkt mij dat, die gedachten opschrijven.
    Ik doe hetzelfde als Huize Steen, maar kijk niet naar het overgeefsel. Na het spugen leg ik het zieke kind op een grote badhanddoek in bed of op de bank. Teiltje ernaast.
    Als het kind spuugt vind ik dat ook vies hoor. Ik haal geen adem door mijn neus en zet m'n verstand bij het opruimen op nul. Dat moet ik heel bewust doen, anders ga ik ook kokhalsen.

    We legden het zieke kind (vooral als het nog klein is en vaak moet spugen) bij mij in bed. Papa moet dan uitwijken naar een ander bed. Grote badhanddoek eronder. Klinkt misschien raar, maar zo heb ik er juist zicht op. Ik merk wanneer ze weer moeten spugen en pak er dan gauw een bak bij. Ik zet de kinderen dan op hun knietjes voor de bak.

    Ik ben niet bang voor overgeven, maar vind het wel vies. Dus dat jij naar die filmpjes moet kunnen kijken, en jouw man er om moet lachen... ieieie jakkie!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. zo he, wat heftig allemaal. Vooral ook die confronterende filmpjes. Ik hoop dat het je gaat helpen. Succes.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hier gaat het net zoals eerder beschreven... Het schoonmaken zonder nadenken klinkt heel bekend, en ook het liefdevol over de rug wrijven totdat ht over is, maar wel heel hard richting het liefst toilet dirigeren, zodat daarna één druk op de knop voldoende is om alles weer op te ruimen. Slapen met een emmer naast hun hoofd als er iets dreigt aan te komen...

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat ik doe met overgevende kinderen? Ik neem ze bij me (liefst met hun rug tegen me aan, zodat ze van me af spugen)en bij de oudste twee schuif ik er een bakje onder (of laat ik Man er gauw eentje halen), de jongste laat ik in een grote handdoek ofzo spugen, want het bakje wordt nog steevast weggeslagen. Ik praat geruststellend tegen ze en concentreer me inderdaad ook niet op het overgeven zelf, vind ik ook hartstikke vies natuurlijk. Als het over is, gaat de oudste weer zijn eigen bed in met een bakje en krijgt hij nog een stevige knuf, de jongste twee gaan inderdaad ook bij mij in bed met een handdoek eronder. Als ze dan moeten spugen, kan ik meteen ingrijpen en de boel opvangen.

    Daarna spoel ik alle vieze spullen uit en houd ik ook mijn adem in om het maar niet te hoeven ruiken, was ik mezelf en evt een washandje over het kinderkoppie en hopen we dat het gauw weer over is.

    Ongeveer wel hetzelfde als de anderen dus...

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Hoewel ik tegen emetofobie aanzit, doe ik hetzelfde als Janne (Huize Steen). Maar aanvullend ontsmet ik alles wat ook maar met de zieke te maken heeft. Een week lang was ik diens kleren extra goed en gebruik ik extra heet water op het bestek. Alles wat chloor aankan krijgt zo'n behandeling.

    En inderdaad... zoveel mogelijk adem inhouden tijdens het spugen. Zo mogelijk wendt ik al rugwrijvend ook mijn eigen hoofd af.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. @allemaal: lieve meiden bedankt voor jullie reactie op dit niet zo'n frisse onderwerp. Het is fijn om te merken dat jullie het ook niet heel erg fijn vinden. Ik ben weleens geconfronteerd met een ziek kind toen grote B. niet thuis was en gelukkig reageer ik dan wel hoe het moet (eigenlijk precies zoals jullie hierboven beschrijven), dat is fijn om te lezen dat ik het blijkbaar wel goed doe. Verder ook bedankt voor de praktische tips, zoals op het op de knietjes laten zitten. Allemaal echt heel erg bedankt dat jullie de moeite hebben genomen een uitgebreide reactie achter te laten, daar heb ik echt een heleboel aan!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Dit ga je vast heel raar vinden. Maar mijn eerste reactie bij een overgevend kind is: het proberen op te vangen met mijn handen :S
    Ik heb dat alleen met mijn eigen kinderen hoor, en het heeft iets te maken met zorgen.

    Ik ben wel benieuwd of je ook last had van je angst toen je kinderen nog baby's waren. Tenslotte geven ze dan regelmatig een "mondje terug", maar dat beetje melk is natuurlijk iets heel anders dan echte braaksel.

    BeantwoordenVerwijderen

¾