woensdag 18 augustus 2010

obstinaat...


Nummer drie bij ons in de rij, is al maanden erg dwars (ter info over 2 weken wordt hij drie jaar). Deze dwarsheid is een van de factoren waardoor ik het ook niet zo lekker vindt gaan. Ik vind het erg moeilijk om met dit gedrag in goede banen te leiden. Zelfs manlief die doorgaans geduld heeft van hier tot Tokyo, heeft het zo nu en dan helemaal met dit lieve doch eigenwijze mannetje gehad.

Helaas aapt hij, naast het goede gedrag, ook het slechte gedrag na van zijn grote broers. Daar waar zijn broers naar een waarschuwing ophouden, gaat hij nog rustig even door. Steevast wordt er drie keer gewaarschuwd alvorens hij apart wordt gezet. Andere aanpakken, zoals juist extra aandacht of slecht gedrag negeren hebben nog niet het gewenste resultaat gehad. Het wordt eerder erger, hij wordt brutaler en maakt regelmatig "sla" bewegingen naar zijn broers en ons. En dit laatste wordt in dit huis echt niet getolereerd, en dat maakt me ook zo verdrietig. Ik weet dat dit gedrag, vanuit O d o gezien, onmacht is. Hij moet immers opboksen tegen twee grotere broers, maar toch. Vaak probeer ik de jongens uit elkaar te halen door ze naar buiten of naar naar hun kamers te sturen, maar heel snel zoeken ze elkaar toch weer op.

In ieder geval zit O d o er ook wel helemaal tussenin. Echt meedoen met de grote jongens kan nog niet echt omdat hij nog net te klein is en aan de andere kant wordt hij in zijn spelen nu ook belemmerd door zijn kleine zusje. En daar zit het 'm dus ook, daar weet ik dus niet zo goed mee om te gaan. Op vakantie zie je gezinnen waarbij vader of moeder in zo'n situatie op de juiste manier ingrijpen. Maar ik weet op zo'n moment niet goed wat ik moet doen, het lijkt wel of ik op dat gebied een soort van blinde vlek heb. Op dat moment zie ik niet wie de oorzaak van het conflict is en pak dan vaak de verkeerde aan, waardoor het lijkt of het conflict nog erger wordt. En daar zit dus mijn onmacht, dat soort situaties vind ik moeilijk om op te lossen en vindt mijzelf daardoor ook een slechte moeder omdat ik de situatie niet juist aanpak.

Zo weer iets lichter!

P.S. Als O d o, B e r b e r en ik alleen thuis zijn gaat het altijd goed en is het gezellig en is iedereen blij, maar zodra we met zijn allen thuis zijn, dan lijkt de bom te barsten en moet iedereen zijn frustratie kwijt, waarbij O d o dan blijkbaar vaak het slachtoffer is...

P.P.S. het feit dat O. sinds zijn tweede verjaardag overdag niet meer wil slapen (alhoewel hij nog geregeld op de bank in slaap valt) werkt ook niet echt mee. De oudste hebben zo `s middags niet even tijd voor zichzelf, en daarnaast wordt O. erg wild als hij moe is...

6 opmerkingen:

  1. Opvoeden is gewoon hartstikke moeilijk! En als ik het zo hoor ben je een zeer betrokken moeder en observeer je de situatie scherp. Dat is al hartstikke goed. En bedenk: 'Ook dit gaat voorbij!'

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hartstikke vervelend als dat het zo moeilijk gaat. Ik kan me voorstellen dat dat gewoon niet leuk is. Hier twee meiden met een leeftijdsverschil van bijna zes jaar. Jongste wil ook vaak dat wat oudste doet/mag. En dat kan gewoon niet. Zorgt dan ook regelmatig voor conflicten.
    Sterkte!
    En ik zie dat O d o op dezelfde dag jarig is als oudste!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hier precies hetzelfde met de bijna 3 jarige hoor. ondanks de andere gezinssituatie. En ik word er wel eens wanhopig van. Als ik moe ben kan ik er helemaal slecht tegen, en reageer ik af en toe ook erg slecht. Goede moeders zoals jij ze beschrijft, bestaan die?

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hier een juf aan het woord. 21 kinderen tegelijk van een ander gaat prima. Eén van ruim 2 en een half van mij zelf met haar broertje van net 1 ernaast loopt soms compleet uit de hand. Ook mijn meisje maakt slaande bewegingen naar haar broer en zelfs naar mijn zus. Ik breng haar op de dagen dat het niet gaat toch naar bed, niet als straf maar om zelf tot rust te komen zodat ik er na een uurtje weer fris tegen aan kan. Consequent blijven en altijd direct reageren helpt het beste bij ons. Succes ermee, en niets slechte moeder... Ik weet zeker dat hij nog steeds door jou getroost wil worden en dat zegt genoeg!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. ja opvoeden is af en toe flink lastig! Ik herken wel wat je schrijft, ik vertik het ook om politiemannetje te spelen, ik heb daar zo'n hekel aan. Af en toe zitten kinderen echt in een leeftijdsclash, dan zijn de verschillen echt te groot. Heeft odo geen vriendjes in de buurt wonen? Dat kan het makkelijker maken voor hem om af en toe afstand van zijn broers nemen. Enne niets slechte moeder, het feit dat je je er zo over voelt en over nadenkt zegt al genoeg lijkt me. sterkte en inderdaad dit gaat ook gewoon weer over, ook al heb je daar natuurlijk je twijfels over als je met je handen in het haar zit

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Via de site van Ing ben ik hier beland.

    Ze zeggen niet voor niets dat opvoeden het moeilijkste baantje is wat er op de wereld bestaat. Ik heb totaal geen tips voor je aangezien ik maar 1 dochter heb en deze ook nog 2 jaar moet worden. Ik denk dat consequent zijn een van de belangrijkste dingen is, maar verder zou ik het echt niet weten. En als ik zo lees dan ben jij geen slechte moeder hoor, maar een moeder die goed wil zijn voor al haar kinderen en dat is gewoon moeilijk.

    Gr. Alice

    BeantwoordenVerwijderen

¾