vrijdag 17 september 2010

volgende week is ie weg...

... voor vijf dagen en vier nachten. Manlief gaat de hort op met zijn toetervrienden. Ze gaan spelen ergens in het oosten van Turkije, ik ben even de naam van het plaatsje vergeten. Woensdag in de loop van de dag gaat hij weg en dan komt hij zondagavond weer terug.

En ik zie er best tegenop. Tussen 17.30 en 20.30 is het altijd zo hectisch en er moet zoveel in die tijd gebeuren, soms lijkt het wel of alles juist in deze drie uur moet gebeuren. Maar dat calculeer je in, je bereid je er op voor dat je dat een paar dagen achter elkaar alleen gaat doen. Dus dat wordt wel hard werken maar daar zie ik niet het meeste tegenop. Ik zie vooral op tegen de avonden en nachten, bang dat er een kind ziek gaat worden, dat er een kind gaat overgeven en ik er helemaal alleen voor sta, want ik vrees dat dit mijn vuurdoop zal worden...

Toen dit uitje een half jaar geleden werd ingepland, dacht ik nog "Nou, dat is geen probleem hoor, want dat ben ik toch van die emotofobie af, en hoef ik niet meer bang te zijn dat een van de kinderen gaat overgeven". Oei, dat was een beetje naïef van mij, ik was er helemaal van overtuigd dat ik mijn angst voor overgeven compleet zou kwijtraken na het volgen van therapie. Natuurlijk heeft de therapie wel geholpen, ik ben immers niet dag en nacht meer bezig met het feit of een van de kinderen ziek wordt. En toen B e r b e r in de zomervakantie ziek was merkte ik ook dat ik lang niet zo angstig was en het ook sneller van me af kon zetten.

Maar ja, de angst is dus nog niet helemaal verdwenen, en ik heb er sinds de therapie nog niet alleen voor gestaan, B. was altijd binnen handbereik. Maar volgende week dus niet. In mijn omgeving hoor ik alweer verschillende gevallen van buikgriep, dus doemscenario's beginnen zich weer in mijn brein te vormen. Elke keer weet ik ze de kop in te drukken met de vraag "maar wat is er dan zo erg als het werkelijk gebeurd?". Want eigenlijk eigenlijk is het alleen maar vies en vooral heel erg vervelend voor het kind dat zich zo ellendig voelt. Misschien zit daar ook wel een gedeelte van mijn angst, zien dat je kind zich zo ellendig voelt, je vragend aankijkt van "mama help me dan", maar je er helemaal niets aan kan doen... Het andere gedeelte van de angst zit in het overvoorspelbare en niet oncontroleerbare van overgeven ... en ja daar kan je dus ook niet op voorbereiden ... het gebeurt of het gebeurt niet!

4 opmerkingen:

  1. Probeer er inderdaad niet bij stil te staan en ontspannen volgende week in te gaan. Precies zoals je zegt: "Het gebeurt of het gebeurt niet." En meestal gebeurt het niet :)
    Maar meid, voor jou geldt hetzelfde; "Je kunt het of je kunt het niet" ....en jij kan het!!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik probeer er altijd een positieve draai aan te geven als vriendlief een paar dagen weg is. Plan leuke dingen met m'n moeder en zus en vraag ze te eten. Zo helpen ze meteen op het drukste punt van de dag en dat geeft veel rust. En wat jou angst betreft... spreek even af met ze dat ze deze week niet ziek worden...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Kan me voorstellen dat het niet niks is een druk huishouden in je uppie draaien. Maar het komt vast en zeker goed. Wedden?

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ja, dat lijkt me erg druk in je eentje, maar het gaat je lukken! Ik zie nu al een plaatje voor me uit je serie 'Deze week zag ik..' Grinnik!

    BeantwoordenVerwijderen

¾