woensdag 10 november 2010

ziek kind

Ik heb een spugend kind, en ik ben helemaal alleen. Het is nu bijna 19.00 en man komt om 19.45 thuis, dus nog heel even volhouden. Het valt me tegen ... dit is de eerste keer dat ik echt helemaal alleen thuis ben met een spugend kind sinds mijn therapie om van mijn overgeefangst af te komen. Ik wist al wel dat ik er nog niet van af was. Maar dit valt me tegen ... ik ben er behoorlijk van slag van en angstig voor mijn kind. Ze begon om 16.30 met spugen. Eerst een paar keer snel achter elkaar en had toen even adem om iemand te bellen. Ik belde me zus, die stelde me gerust ... maar nog niet genoeg en toen belde ik een vriendin hier uit de buurt. Zo lief ze kwam meteen langs .... Ze is een half uur bij mij gebleven, heeft samen met mij voor dochter gezorgd, waste het snoetje van B e r b e r. Zo fijn dat ze mij kwam steunen ...

Maar ja, het valt me dus tegen ... durf mijn kind nog steeds niet op schoot te houden, en troost haar vanuit een voor mij veilige positie - zij in bed en ik ernaast. Dit vind ik zo erg ...., want je bent toch een moeder en je moet er altijd voor je kinderen zijn, en ik durf er niet bij te zijn als ze overgeeft. Ik vind dit heel moeilijk om op te schrijven omdat ik mij er voor schaam ... Zoiets doe je toch niet, daar moet je je maar overheen zetten, maar het lukt me niet ... Ik vond het zelf vroeger zo fijn als mijn moeder bij mij bleef, mijn haren vast hield zodat ze niet naar voren viel. Een aai over mijn rug. En toch heb ik dit wel een keer bij L u c gedaan, die was ook wel wat ouder dan dochter nu is. Toen bleef ik er wel bij, en aaide over zijn rug, maakte alles schoon en zei dat hij weer moest gaan slapen, en dat deed ik een paar keer, toen was man ook op 2 uur reizen verwijderd. Ik zat toen wel tussen het overgeven door, in paniek beneden op de bank voor me uit te staren. Maar dat lukt me nu dus zelfs niet .... terwijl het veel beter zou moeten gaan. Wel merk ik dat die paniek nu veel minder is ... ben er iets minder door van slag. Ik heb zelf macaroni kunnen koken ... Kreeg zelf geen hap door mijn keel, maar de jongens vonden het lekker. Toch op het moment dat het een kind opeens zo uit het niets begint over te geven, reageer ik altijd heel adequaat, daarna klap ik dicht.

Ik zou het zo fijn vinden als het over was ... .... vooral voor mijn kinderen.


Update donderdagmorgen: B e r b e r heeft goed doorgeslapen vannacht, en vanochtend heeft ze alweer behoorlijk wat water gedronken en bedelde ze om een stukje kaas. Op dit moment ligt ze weer schoon en gewassen in een fris en schoon bedje te slapen ... Man hoorde vanochtend op het KDV dat er buikgriep heerst ... mogen jullie raden wat er nu door mijn hoofd gaat ...

10 opmerkingen:

  1. Wat vervelend voor je.
    Ik kan er nooit tegen als ik een ander hoor spugen, toen ik dus zwanger was dacht ik ook hoe moet dat straks.
    Maar bij mij is het rare, als mijn dochter spuugd ruim ik alles zo op.
    Hopelijk krijg jij dat moment ook.

    Liefs Herma

    BeantwoordenVerwijderen
  2. @Herma: ik vind het opruimen gelukkig niet zo erg ...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Oh wat lijkt me dat naar, als je dat hebt. Wat goed dat je ermee aan de slag bent gegaan, want wat moet het inderdaad moeilijk voor je zijn om er niet helemaal voor je kind te kunnen zijn als zij je nodig heeft. Knap hoor, dat je er zo over schrijft. Ik heb bewondering voor je en ik hoop dat je meisje snel weer beter is.
    -x-

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Schrijven lucht op! Tenminste, ik hoop dat het voor jou ook geldt...
    Volhoudûh, knap dat je gewoon wel een pan eten op tafel hebt getoverd!!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. En het gaat ook al een stukje beter toch, je hebt macaroni kunnen koken :-) Stapje voor stapje. Niet te streng voor jezelf zijn.
    Dikke knuffel uit Wales

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ach wat vervelend dat je je er zo voor schaamt lijkt het wel. Ik vind het heel knap dat je dit hebt opgeschreven. Volgens mij is dat ook al weer een hele stap vooruit. En dat je kookt ook.
    Je kinderen hebben in ieder geval een hele lieve moeder!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Precies: niet te streng zijn voor je zelf! Sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Goed dat je het opschrijft!
    Maar probeer jezelf niet al te veel verwijten te maken... Natuurlijk zou het fijn zijn als je je kind kon ondersteunen bij het braken, maar dit is maar zo'n enorm klein detail dat in het niets valt bij de rest van je moederschap.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. wat Judith hierboven schrijft dacht ik ook: dit is maar zo'n piepklein stukje van de supermoeder die je bent! Bij jou is het een echte fobie, maar zoveel mansen kunnen er slecht tegen om een ander te zien overgeven, al zorgt het dan misschien niet voor echte paniek... Ik vind dat je het knap hebt aangepakt. En naast haar bedje was je er ook als steun, toch? Je bent absoluut op de goeie weg, ga zo door!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Fijn dat Berber op knapt! en inderdaad... nu maar hopen dat de andere kinderen het niet ook meepikken!

    BeantwoordenVerwijderen

¾