dinsdag 11 januari 2011

meer willen weten ...

De afgelopen dagen/weken staan in het kader van meer willen weten ..., maar het antwoord op "het meer willen weten" liet op zich wachten. Gelukkig nu wat meer antwoorden, en dus hopelijk ook wat minder onrust in mijn hoofd.

Al een hele tijd loop ik met vage klachten. Een opgejaagd gevoel, hartkloppingen, nerveus, word ik vaak zenuwachtig wakker, heb ik een heel kort lontje, en vaak, heel vaak chagrijnig. Daarnaast ben ik nogal eens ziek. Zomaar opeens, kan ik een dag geveld zijn. Kan ik niets, heb ik hoofdpijn, ben erg moe en wil dan alleen maar in bed liggen om te slapen. Vaak is dat net de dag voordat ik ongesteld moet worden. Raar.

Nu had ik begin van december ook last van mijn schildklier. Hij is al een hele tijd verdikt, maar nu was hij ook nog eens pijnlijk en meer opgezet dan anders. Dus tijd om naar een huisarts te gaan. Mijn verhaal verteld, en huisarts constateerde verhoogde hartslag, verdikte schilklier en een hartruisje. Ik mocht meteen bloed afnemen en afspraak voor een echo maken. Heel vermoedelijk betrof het een overactieve schildklier. Uitslag van het bloed was goed, geen rare afwijkingen of waardes die op een overactieve schildklier wijzen. Op de echo die ze maakten zagen ze een cyste van 3x4 cm. in mijn schildklier. Een cyste ook goed nieuws dus. Gelukkig. Echter, omdat de cyste redelijk groot is, wilden ze toch een punctie doen, en zou ik voor de kerst per post een uitnodiging ontvangen.

De uitnodiging voor de punctie kreeg ik nooit. Kerst ging voorbij en ook Oud & Nieuw. Vanochtend belde ik toch de betreffende afdeling van het ziekenhuis maar, en kreeg ik de mededeling dat ik afgelopen vrijdag de puntie gehad zou moeten hebben. Ahum, ik heb nooit wat in mijn brievenbus ontvangen ... En dus een nieuwe afspraak gemaakt voor a.s. vrijdag.

Het vreemde is echter, dat een cyste in je schildklier geen invloed op de werking van je schildklier kan hebben, en dat hiermee dus mijn klachten nog niet verklaard zijn. Jammer genoeg.... , hoop dus dat er uit die punctie iets "werkbaars" komt.

Er speelt op dit moment nogal veel in mijn leven en één heel belangrijk ding waar ik ook erg onrustig van werd/wordt is de gezondheid van mijn moeder. De gezondheid van mijn moeder is broos, ze heeft al jaren diabetes en chronische leukemie. Leven daarmee ging best redelijk, totdat ze in 2006 een hartinfarct kreeg met twee by-passes als resultaat. Na deze operatie is ze lichamelijk eigenlijk niet meer de oude geworden. Geen eetlust meer, snel moe en flink afvallen, met weinig reserves als resultaat. Zelf ben ik een tijd lang bang geweest dat ze de geboorte van O d o in 2007 niet zou meemaken. Echter, mijn moeder is een taaie en kon in 2009 gelukkig ook nog de geboorte van haar elfde kleinkind meemaken.

Nu gaat het de laatste tijd, heel langzaam, steeds slechter met haar. Ze knapt minder op van de chemokuren en de poses tussen de chemokuren worden steeds korter en ook krijgt ze te maken met steeds meer lichamelijke ongemakken. Begin december had ze nog een onderzoek van het hart, en dat bleek afgezien van een lekkende klep, nog best heel goed te zijn. Dat stemde mij gelukkig positief. Echter op nieuwjaarsdag werd ik door mijn zus opgebeld dat mijn moeder met een lichte hartinfarct in het ziekenhuis was opgenomen. Een week lang was het gissen na de oorzaak van dit infarct .... en hiermee weet je ook niet wat het vervolgtraject is .... Kortom, een rare week, waarin je heel graag meer wil weten over de toekomst. Gelukkig hoorde ik net dat de oorzaak van het infarct een onregelmatig kloppend hart is geweest, wat goed met medicijnen te verhelpen is. Gelukkig dus geen verstopping of iets dergelijks, en dus heel goed nieuws! Elke keer prijs ik mij héél gelukkig, dat mijn moeder steeds de dans weet te ontspringen. Als het goed is wordt ze morgen uit het ziekenhuis ontslagen.

Heel lang heb ik getwijfeld of ik dit wel op mijn blog zou moeten vermelden, het is zo persoonlijk en zo privé ook. Echter, het houdt me zo bezig, dat ik besloten heb er toch over te schrijven ... Het blijft moeilijk wat je wel en wat je niet plaatst ...

16 opmerkingen:

  1. Dat is allemaal niet niks en ik snap dat je je heel veel zorgen over je moeder maakt. En ik hoop dat je snel wat duidelijkheid hebt over je eigen gezondheid. Sterkte!!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik vind het heel dapper dat je een kijkje geeft in je echte leven. De iets diepere laag, zeg maar. Dat met die cyste is best spannend; kan het weggehaald worden etc.
    Wat zul je blij zijn als je merkt dat je moeder telkens weer een opleving heeft maar tegelijk is het wandelen op een pad dat je niet kent. je weet niet wat er staat te wachten, hoe snel en op wat voor manier. Ik wens je sterkte toe! Kom af en toe langs waaien op je blog
    xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Inderdaad geen fijne afsluiting van het oude jaar en ook geen prettig begin van een nieuw jaar. Ik hoop dat je snel in stabieler vaarwater belandt.

    Wat betreft het plaatsen... Ik plaats vrij veel wat betreft dit soort persoonlijke onderwerpen. Het helpt mij bij het verwerken van mijn vaders overlijden, laat mij relativeren wanneer ik het allemaal erg zwaar vind en de reacties die erop volgen maken mij sterker. Je kan pas geholpen worden wanneer mensen weten dat je wel wat hulp kan gebruiken!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. De blogwereld is warm, vergeet dat niet! Tegelijkertijd vind ik dat je schrijft voor jezelf - en niet voor de reacties van anderen. Zo werkt het bij mij tenminste ;-)
    Sterkte met alle Grote Dingen des Levens op dit moment!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Lieve Liene, da's ook een heleboel wat op je bordje ligt. Poeh, wat een raar, onrustig begin van het nieuwe jaar; ik kan me goed voorstellen dat het onrustig is in je hoofd. Wat Roos schrijft is waar -hier spreekt een ervaringsdeskundige ;-)-, de blogwereld is heel warm. Een dikke vanuit een regenachtige polder -het weer helpt ook al niet echt- en dank dat je dit met ons wil delen. Ik hoop dat je snel duidelijkheid krijgt wat betreft je gezondheid!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Een dikke knuffel bedoelde ik!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat een zorgen om je moeder. Ze is wel een hele sterke vrouw als ik dit zo lees. En jouw klachten doen me denken aan die van mijn moeder. Zij heeft bijna een jaar rondgelopen met soortgelijke klachten en heeft vlak voor de kerst een scan gehad. Nu blijkt dat ze de ziekte van Graves heeft, een auot-immuunziekte die invloed heeft op de werking van je schildklier. Met medicijnen heel goed te reguleren.

    Veel sterkte met alles!
    -x-

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Pfffft, wat een zorgen. En van die dingen waar je zelf zo weinig invloed op hebt. Wens je sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wat een boel zorgen tegelijk, ik zou er ook onrustig van worden, vooral als het om je ouders gaat. Heel veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Jemig, wat heb je veel om je druk over te maken. Niet gek dat je je zelf ook niet fijn voelt. Stress gaat nu eenmaal snel in je lijf zitten (tell me about it). Ik denk dat het goed is dat je het van je afschrijft. Want dat vond ik altijd wel fijn namelijk. Heel veel sterkte. Ook voor je moeder.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Alles is al gezegd door bovenstaande blogleessters. Ik sluit me volledig bij hen aan... Wat komt er veel op je af momenteel! Heel veel sterkte! Voor je moeder en ook voor jouw gezondheid!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. wat kan het leven dan even veel onzekerheid tegelijkertijd brengen, dat valt altijd zwaar en met een druk gezinnetje al helemaal. Ik hoop voor je dat er in binnenkort wat onzekerheid weggenomen kan worden. En voor de rest heel veel sterkte! dikke knuffel, Hinke

    BeantwoordenVerwijderen
  13. @allemaal: wat een lieve reacties allemaal! Heel veel dank daarvoor ... Met jullie is blogland inderdaad als een soort warm bad...

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Moedig dat je zo persoonlijk je verhaal verteld.
    Wat een zorgen en onzekerheid. En zorgen en onzekerheid kosten ook veel energie. Ik hoop dat je snel duidelijkheid hebt wat er met je aan de hand is en dat er wat aan gedaan kan worden zodat je weer wat lekkerder in je vel komt te zitten. Heel veel sterkte!
    -x-

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Ik vind je stoer. Kom je een knuffel brengen.

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Stress, het komt me zo bekend voor en als ik je verhaal lees kan ik dat best begrijpen (mijn moeder overleed een week na de geboorte van onze 2e zoon). Hopelijk gaat het ondertussen al wat beter met jou en met je moeder. Ikzelf heb ondertussen geleerd dat de stress heel snel komt, maar tergend traag weggaat.
    Veel liefs!

    BeantwoordenVerwijderen

¾