dinsdag 22 maart 2011

hoe het gaat ...

x
... het gaat goed. Maar ik heb zo nu en dan moeite met dit op de juiste wijze te relativeren. Gisteren kreeg ik bij de cardioloog uitslag van hartfilmpje en hartecho. Gelukkig niets te zien, met mijn hart is niets mis. Het ruisje wat te horen is, heeft dus geen fysieke oorzaak en schijnt bij vrouwen wel vaker voor te komen, iets fysiologisch. Eind april moet ik nog 24 uur een kastje dragen die mijn hartritme registreert en daarna is waarschijnlijk dat hoofdstuk afgesloten, en dan weer heel waarschijnlijk terug naar de huisarts. Met de hartafwijking van B e r b e r en de hartproblemen in mijn familie in het achterhoofd, is het fijn om te weten dat er niets ernstigs aan de hand is. Jippie!

Mijn klachten, hartkloppingen, gejaagd voelen, zenuwachtig zijn zonder enige goede reden, blijven. Zo nu en dan lig ik een nacht wakker van hartkloppingen en duizeligheid. In het begin was de veronderstelling dat mijn klachten werden veroorzaakt door een overactieve schildklier. Gelukkig liet mijn bloedbeeld geen afwijkende dingen zien, en kon dit vermoeden gelukkig niet bevestigd worden. Wel werd er een cyste van 3 bij 4 cm gevonden. Gelukkig wees punctie van deze cyste uit dat deze bult geen kwaad in de zin heeft. Nogmaals jippie!

Kortom, sinds december bevind ik mij in de medische molen, en is er tot op heden nog geen oorzaak voor mijn klachten gevonden. Wellicht toch spanningen ....

Dat brengt mij terug op het punt van relativeren. Bij tijd en wijlen vind ik het moeilijk de "dingen" die in mijn leven gaande te zijn, te relativeren. Zie ik alleen de dingen die mij overkomen of overkomen zijn, en ben ik blind voor de dingen die wel goed zijn of die wel goed zijn gegaan. Zit ik vast in het moment, zoals ik het op dit moment ervaar ... voel me daar vervolgens schuldig over, want zo mag ik me niet voelen, moet me immers gelukkig prijzen .... Feit is wel dat er veel dingen in mijn directe omgeving gebeuren ... die mij tot denken zetten en herinneringen doen opleven, wat natuurlijk weer invloed heeft op mijn gemoedstoestand. Ik haat zeuren, en ga daarom dus mijn schouders eronder zetten. Het feit blijft dat ik gelukkig een heel goed leven heb ..., en dat moet ik koesteren en dat doe ik ook.

De volgende zure appel is echter ook een feit, maar helaas kan ik daar nu niet meer over zeggen .... Iets wat me heel onrustig maakt en waar ik geen grip op heb. Ik weet dat het allemaal wel goed komt, want als het niet rechtsom kan dan lukt het linksom wel, en weet ik dat alles weer op zijn pootjes terecht komt. Het feit is wel dat ik mij aan deze nieuwe omstandigheden moet aanpassen en erin moet berusten, het is niet anders en ik kan er niet veel aan veranderen. Ik vertrouw er maar op dat deze wijziging ook weer nieuwe gunstige en positieve dingen met zich meebrengt. Het komt goed!

Op zoek naar ondersteunend beeldmateriaal met betrekking tot "count your blessings" kwam ik deze Ierse wijsheid tegen ... ;-)




 

13 opmerkingen:

  1. Lieve Nicoline, ik kan me het allemaal zo goed indenken, en ik vind het zo moeilijk er de juiste woorden voor te vinden. Het hobbelige pad van het leven... Richard is op dit moment een heel goed boek aan het lezen, het heet Secrets en het gaat oa over je eigen bijdrage in je geluk, positief denken en omstandigheden naar je hand zetten etc. Na hem mag ik het lezen en dan zal ik je meer laten weten. Tot dan doen we het met je Ierse 'blessing', en bedankt voor je openheid en het delen! X Joze

    BeantwoordenVerwijderen
  2. ja, deze ierse blessing kende ik al. En het is een goeie! ;)
    Ik wens hem je van harte toe. Met nog een berg kracht, wijsheid en heeeeeeel veel zonnestralen!!
    het leven heeft rare dingen in petto voor ons, maar gelukkig ook hele mooie. De kunst is om er evenwicht in te vinden. En dat is nou nog niet zo gemakkelijk!
    Veel sterkte!
    Anneke

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een geruststelling lijkt me om te weten dat je hart in orde is. Bij de beschrijving van je klachten (hartkloppingen, duizelig, gejaagd en zenuwachtig zijn zonder reden) moet ik heel erg denken aan hyperventilatie (de chronische vorm dan), ik heb precies dezelfde klachten (gehad en soms nog) en weet hoe vreselijk het kan voelen. Waarschijnlijk adem je door alle hobbels op je pad teveel en te diep, een onbewuste overlevingsstrategie, en daardoor krijg je te weinig zuurstof, mist in je hersens en een overprikkeld zenuwstelsel. Kijk maar eens op www.sewyndonia.nl voor meer informatie. Ik heb het ook allemaal zelf uit moeten vinden, alle artsen die ik heb gezien, tot internist aan toe, zien het niet of erkennen het niet. Het goeie nieuws: je kunt ervan genezen!
    Succes en sterkte met alles,
    groetjes,
    Marrit

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hier de goeie link:

    http://selwyndonia.nl/site/2010/uitleg-over-stress-en-angst-bij-chronische-hyperventilatie/

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Sterkte! Ik denk ff aan je.
    Zelf denk ik dat dezelfde klachten bij mij wijzen op de overgang.
    Dat Ierse gebed is echt heel mooi!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Pfieuw! Wat mooi verwoord!!
    En je gelooft het niet, het gebed kwam voor mij precies op het juiste moment, maar daar kan ik dan weer niet over bloggen... toch bedankt!
    En succes met het zoeken naar het juiste pad!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat een goed nieuws dat je hart niets vreemd heeft geregistreerd. Toch begrijp ik hoe je je voelt. Soms zijn de nootjes erg hard die we op onze weg tegenkomen ... veel succes!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ach wat herkenbaar dit. Hier ook de hele medische molen bewandeld en niets gevonden. Ik had dan wel geen hartkloppingen maar verder een heel kl*terig gevoel in mijn lijf, druk op de borstkas, pijn, angst. Helemaal weg is het bij mij nog niet, maar het is gelukkig al veel en veel beter. Ik hoop dat je er snel mee om kunt gaan en dat de stress wat minder wordt (die het waarschijnlijk toch grotendeels veroorzaakt allemaal). Veel sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Eindelijk lukt het me een reactie achter te laten, ik heb je logje al wel vijf keer gelezen; had steeds 'ruzie' met het reactieformulier. Maar nu gaat het lukken!

    Het is alsof je woorden geeft aan mijn gedachten. Alsof je verwoordt hoe ik me de afgelopen tijd voel. Niet fijn. Ik kan me nog zo goed je woorden herinneren dat 2011 nog op gang moest komen, nog niet veel goeds had gebracht. En aan de andere kant probeer je je te focussen op het goede, het positieve. Niet altijd makkelijk. Hopelijk put je kracht uit de Ierse wijsheid en heeft de zon je vandaag verwarmd. Kracht om de spanningen de baas te worden en door de komende zure appel heen te bijten.

    Pas goed op jezelf en laat goed voor je zorgen. Heel veel liefs en een dikke knuffel!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Sterkte, is alle wat ik zeggen kan. En al is er geen medische orozaak (gelukkig!) wil niet zeggen dat je er geen last van hebt. Misschien is dit nog wel moeilijker te sturen. Sterkte. Positief denken en niet zeuren, dat is een mooie levenshouding, maar af en toe mag je ook wel eens laten weten hoor, dat het niet allemaal even goed gaat.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Hopelijk gaat het snel beter, ik weet maar al te goed wat je meemaakt.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat een nare klachten! Ik heb die jaren geleden ook eens gehad en bij mij was het definitely een kwestie van te hoge stress en te weinig reserves om daarmee goed om te gaan. Afschuwelijk.

    Aanpassen en relativeren is inderdaad belangrijk, je zit op het goede spoor en ik hoop dat je je snel beter voelt!

    BeantwoordenVerwijderen

¾