donderdag 23 juni 2011

de B van Bobo-Dioulasso ...

x
... en Banfora.

In november 2001 gingen man en ik (pas getrouwd) op reis naar Burkina Faso en Mali gelegen in West-Afrika, niet georganiseerd, maar op de bonnefooi ... , het enige wat geregeld was, was het hotel bij aankomst in Ouagadougou (de hoofdstad van Burkina Faso) en dat we ergens halverwege de vakantie een vriendin, die toen werkzaam was in Mali, zouden ontmoeten.


Na een paar dagen in de hoofdstad gebivakkeerd te hebben, gingen we met de bus richting het zuid-westen van Burkina Faso naar Bobo-Dioulasso. Wat indrukkend allemaal, ten eerste de indrukken in de stad, maar ook om eruit te komen. De toegangswegen tot de stad, allemaal geblokkeerd en controles om er door te komen.

In Bobo gingen we naar de moskee en ook naar een museum voor volkenkunde (best bijzonder vonden wij ...).

Dit ben ik voor het museum ...


Dit is man in het buitengedeelte van het museum.

We hebben niet zo heel veel foto's van deze stad, vanwege de pré-digitale periode en het feit dat het niet altijd gewaardeerd werd als je de camera tevoorschijn haalde (camera wordt gezien als een duivels apparaat, gemaakt om je ziel te stelen). Ik zou nog veel kunnen vertellen over de stad en wat we meemaakten (o.a. het zelfgebrouwen bier), maar hou het kort.

Vanuit Bobo gingen we naar Banfora, een zuidelijk gelegen stadje. Onder begeleiding van een gids fietsten we door suikerrietvelden naar een natuurpark genaamd "Cascades de Karfiguela". Klik hier voor een filmpje dat ik vond op YouTube en dat het gebied van onderstaande foto in 360 graden weergeeft. Zo mooi en zo indrukwekkend. Wat het extra spannend maakte was dat de gids ook echt ruim voor duisternis in Banfora terug wilde zijn, want er zouden gewapende bandieten huizen in het gebied. Waarschijnlijk zijn we hier ook ergens geprikt door een mug...


Vanuit Banfora maakte we nog wat uitstapjes en keerden terug naar Bobo-Dioulasso, alwaar we de bus naar Mopti in Mali namen. Ik denk dat deze busrit het avontuurlijkste en spannendste is, wat ik ooit op het gebied van reizen heb meegemaakt.

Ten eerste zou, volgens de reisgids, de bus in de ochtend vertrekken. Niet dus, hoe naïef en westers van ons, want een bus vertrekt pas als hij helemaal vol zit. En dus hingen we de hele dag op het "busstation", we durfden de plek niet te verlaten, bang dat onze plek vergeven zou worden (weer heel erg naïef). Aan het einde van de middag was de bus nog lang niet gevuld - en na geïnformeerd te hebben, was de voorspelling dat het nog wel 24 uur zou duren. We zagen het niet zitten om de nacht op die plek door te brengen en wilde uit Bobo weg en dus kochten we de lege plekken op. Op zo'n moment voel je je heel naar en een hele rijke westerling, en leerden we ook hoe dingen in Afrika werken. Dus aan het begin van de avond, reden we na eerst de bus aangeduwd te hebben, door naar het benzinestation om benzine te tanken.


Inmiddels, was het pikkedonker toen we de stad verlieten. En dan is het ook echt donker. De hele avond en nacht reden we door de savanne. In het begin verhard maar richting de grens met Mali ging het over in een hobbelige zandweg. Ergens aan het begin van de nacht werden we wakker gemaakt, langs de kant van de weg lag een tankwagen gekanteld, bewaakt nog wel. Moet je je voorstellen, je wordt wakker in het holst van de nacht, in een brakke bus, je stopt in de middle of nowhere, je hoort allerlei opgewonden mensen in het Frans praten, je kijkt naar buiten, ziet de tankwagen op zijn kant liggen met mannen daaromheen die m.itrailleurs bij zich dragen. Heel erg spannend en het voelde erg onveilig, en op dat moment wilde ik daar echt niet zijn. Gelukkig na een kort praatje tussen onze chauffeurs en de die van die tankwagen, konden we na aangeduwd te hebben, weer verder rijden.

Ergens rond 2.00 uur kwamen we -dachten we- bij de Malinese grens aan. Iedereen moest uitstappen. We liepen door naar de vervallen gebouwtjes, kwamen bewapende (weer met m.itrailleurs) lokale- en rijkswachten tegen die ons naar de gebouwen begeleidde. Binnen troffen we de douaniers slapend achter hun bureau aan. Door met zaklantaarns in de gezichten te schijnen en ze aan de schouders te schudden, werden ze wakker. Ze deden moeilijk, onze visa die we in Burkina Faso geregeld hadden, zouden niet kloppen (niet waar) en dus moesten we meer geld neertellen om de grens over te mogen.  Uiteindelijk werd in het licht van een zaklantaarn nog een gewenste stempel gezet. Dit schouwspel herhaalde zich maar liefst 5 keer (bus aanduwen, tien minuten rijden, volgende controlepost, iedereen eruit, soms met bagage, (half)slapende mannen met verlopen kostuums van politie of douane, stempel in je paspoort en bus aanduwen). Manlief kreeg het aanbod (de gebruikte grap ;-) aldaar ) om mij te verkopen. Ze begonnen met een bod van tien kamelen en eindigden met alle kamelen van Afrika. We waren pas getrouwd, en manlief dacht er toen nog niet aan. Oh, en wat waren we blij toen we de grensposten voorbij waren, en toen het langzaam weer licht werd. Zo'n reis.....

En toen werd het toch nog een lang verhaal en is het inmiddels al na twaalf uur, maar nu is dit verhaal wel voor het nageslacht vastgelegd. Dus altijd als ik aan Bobo-Dioulasso denk, denk ik ook aan deze busreis ...

Ik ben eigenlijk wel benieuwd, mochten jullie dit eind van deze eindeloze lange tekst gehaald hebben, welke plaats of plek (beginnend met een B) voor jullie een bijzondere betekenis heeft?

8 opmerkingen:

  1. Wat heb je het weer mooi vastgelegd! En deze foto's had ik ook nog niet gezien dus was weer even genieten op jouw blog. Tja de B voor mij, schiet toch wel als eerste Buxton te binnen, misschien nog maar eens verder denken...! X Joze

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een stoere reis zo samen. En een plaats met de B? Daar waar we nu wonen; we kwamen hier met z'n tweeën, bijna 7 jaar geleden en nu zijn we hier met z'n zessen. Onze kinderen groeien hier op. Op de, voor ons, mooiste plek van aarde :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooi verhaal van een spannende reis. Ik kan me voorstellen dat je daar wel veel herinneringen aan hebt. Een plaats met een B, de eerste plaats waar ik aan dacht is Bristol, omdat we vliegen op Bristol als we naar Glastonbury gaan.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een prachtige reis. Uh, een plaats met een B? Nou, doe dan de Bank maar. ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Brisbane, het begin van onze reis als backpackers, en guesthouse Baba op Penang (Maleisië). Daar hebben we gedurende diezelfde reis een week rust gehouden. Geweldige plaats, mooie herinneringen :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Natuurlijk heb ik het einde gehaald. En de B..... BONAIRE!! Voor mijn vader was het altijd al het mooiste plekje op aarde. Hij heeft ons er 1keer mee naar toe mogen nemen... en we zijn allemaal even verliefd op het eiland geworden. Ooit kom ik er weer!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Op de bonnefooi naar Burkina-FAso, tsjee, ik ben een superhuismus, dat zou ik dus nooooit doen! En een plaats met een B weet ik zo niet, ik wacht tot je bij de 'M' bent ;).

    BeantwoordenVerwijderen
  8. @allemaal: Dank voor jullie reacties op dit logje, erg leuk om te lezen.

    BeantwoordenVerwijderen

¾