maandag 14 mei 2012

mirror monday ...

x
Eén jaar lang, 51 keer, plaatste Roos op elke maandag een bericht in haar rubriek "mirror monday", waarin zij zichzelf een spiegel voorhoudt - een moment voor zelfreflectie zeg maar. Vorige week maandag, nodigde zij ons uit, om met haar het eenjarig bestaan van "mirror monday" mee te vieren door tegelijkertijd met haar 52ste "mirror monday", een eigen mirror monday te plaatsen. Ik aarzelde geen moment, want voor mij is dit, het juiste moment voor zelfreflectie na een jaar waarin zoveel gebeurde.


Nog een reden om mee te doen is, dat over 4 weken mijn tiende en laatste sessie bij de haptotherapeut gepland staat en zij mij voor die laatste keer vroeg na te denken over mijn gevoel voor aanvang van de haptotherapie en erna.

Vorig jaar rond deze tijd was en zag de wereld er door mijn ogen niet zo mooi uit. Ik voelde me ongelukkig, neerslachtig, was wisselvallig en kon het mooie van de kleine dingen niet meer zien. Ik was uit evenwicht, niet meer in balans. Alles leek in deze periode samen te komen. De nasleep van de stress rond de geboorte van dochter, de zorgen om, en afscheid van mijn moeder, een opdracht die al een half jaar niet vlotte, het ontslag van man door faillissement van zijn werkgever, met daarbij de zorgen om het voeden van zes monden.

In het najaar besloot ik op advies van de huisarts naar een haptotherapeut te gaan. In eerste instantie was ik sceptisch maar na een vlotte start, kreeg ik vertrouwen in mijn begeleidster en legde ik ongeveer maandelijks mijn vragen en worstelingen aan haar voor. Ik kan zeggen dat ik nu, in vergelijking tot vorig jaar, sterker in mijn schoenen sta, zelfverzekerder ben en meer in mijn eigen kracht geloof. Natuurlijk val ik nog terug in oude patronen en heb in nog mindere dagen, maar ik voel me meer gewoon zoals ik moet zijn ...

Na het overlijden van mijn moeder miste ik steun. De steun die zij mij altijd onvoorwaardelijk gaf. En ik van anderen verwachtte, vooral van mijn man, ik dacht dat hij die ook zo kon geven... dat was niet het geval. Ik leerde verantwoording over dit aspect te nemen, zoals je ook verantwoording over je eigen geluk neemt, maar daar heb ik het al een keer over gehad.

Ik ga dit logje niet al te lang maken, want het gaat gewoon goed, en moet er ook nog wat verder over nadenken, maar wat bij mij goed helpt is de hulp van visuele denkbeelden ...., ik ben nogal visueel ingesteld en daardoor werkt het voor mij goed om met met visuele voorstellingen te werken. Een voorbeeld. Was ik voorheen een omgekeerde peer, die bij het kleinste stootje omver viel en niet meer overeind kon komen, inmiddels ben ik een tuimelaar die tegen een stootje kan en zelf weer overeind komt. Ik draag niet alles meer op mijn schouders, maar probeer problemen of moeilijkheden vanuit mijn basis, mijn buik te dragen. Mijn zwaartepunt is verplaatst zeg maar. Als het eens een keer tegen zit, zet ik letterlijk mijn voeten uit elkaar, adem ik bewust vanuit mijn buik, maak ik contact met dat zwaartepunt en stel mezelf voor als een tuimelaar. Misschien raar, maar voor mij werkt het. Je krijgt me niet meer zo makkelijk om ver ...

Nou ja, dat was eigenlijk de zelfreflectie op dit moment. Ik had dit logje nog wat beter willen uitwerken, maar voor nu ontbreekt de tijd ... sorry, het is een beetje een stukje zonder kop of einde geworden, maar ik kom er zeker nog een keer op terug, maar moet nu afronden want moet me snel omkleden voor de verjaardag van mijn vader ...

En dank je Roos, voor je wekelijkse "mirror monday". Ik lees/las ze bijna wekelijks, waardoor ik ook bij mij zelf ten rade ga/ging en mezelf regelmatig een spiegel voor hou/hield.



x

13 opmerkingen:

  1. Ik vind het mooi om te lezen, met of zonder kopstaart, dat visuele beeld... ook mooi. En de foto ook. Gefeliciteerd met je vader!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Fijn om te lezen dat het goed met je gaat. Mooi verwoord, de overgang van peer naar tuimelaar. Respect!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een mooi logje, interessant om te zien hoe het je, na alle zware dingen, toch gelukt is om te groeien. En een mooie foto.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een foto, wat een intense blik en wat een verhaal! Daar houd ik van, telling it like it is :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mooie verwoording ondanks kop of staart (wat overigens prima leest hoor)! En inderdaad een mooie beschrijving van hoe je jezelf ziet als tuimelaar!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. respect voor jou hoor! Goed dat je je problemen te lijf bent gegaan en er nu ook zo openhartig voor uit komt! Volgens mij ben je toch wel een klein beetje een super-mens.....

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik vind het in ieder geval een indrukwekkend verhaal. Mooi...en dank je dat je dit wilde delen.

    X

    BeantwoordenVerwijderen
  8. ppff wat een verhaal en wat herken ik veel in je verhaal,ik maak het op dit moment ook heel erg mee,ik trek het ook even niet meer,er is te veel gebeurd de laatste tijd,ik hoop dat ik er weer uit kom.

    gr yvonne

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Mooie mirror monday. Wat fijn dat je jezelf beter leert begrijpen en weet hoe te handelen. Houd vol! Liefs Nicolle

    BeantwoordenVerwijderen
  10. hi moeder van 4! Ben ik ook, alleen 4 jongens en ondertussen is (zijn) de jongsten al 16. Ik vind het zo leuk om alle blogs en foto's af te gaan (via Roos) en de verhaaltjes te lezen. Met zulke mooie en 'dichtbij' verhalen.
    thnx!
    Carolien

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Stoer mens!
    Mooie foto en prachtige ogen.
    Wat een moeilijk en leerzaam jaar voor jou.
    Mooi om te lezen dat je er sterker uit bent gekomen.
    Ik ben onder de indruk van je oprechtheid!
    Fijn weekend!

    BeantwoordenVerwijderen

¾