woensdag 25 februari 2015

overpeinzingen ...


Bijna kunnen we het hoofdstuk "openhartoperatie" sluiten. Afgelopen zaterdag hadden we weer een controle, en alles was goed. Vocht in het hartzakje was helemaal weggetrokken en afmetingen van de linker hartkamer en linkerboezem waren ook weer terug naar normaal formaat. Oef, fijn opluchting!
Wat is van de reparatie van de aortaklep heeft overgehouden is een restlekkage en een vernauwing. Nu hopen dat de klep het tot haar puberteit houdt, anders alsnog een Ross operatie.

Maar ja, bij zo'n openhartoperatie hoort ook een litteken. Een groot litteken. Toen de operatie steeds dichterbij kwam vroeg dochter steeds meer specifieke vragen naar de operatie, zoals "Mama, hoe groot is de pleister dan?", "Wat zit er dan precies onder de pleister?", "… en hoe groot is die snee dan, mama?".

In de dagen na de operatie vroeg ze herhaaldelijk "Heb ik de snee nu?". Zelf legde ze geen verband tussen het litteken en de snee die ze had gekregen. Bij het ontslag uit het ziekenhuis, zei ze dat ze het litteken niet zo mooi vond. Ja, hij zag er dan ook nog korsterig uit, maar naar mate de "snee" genas vond dochter het litteken gelukkig steeds mooier worden.

De vrijdag voor de voorjaarsvakantie gingen we even bij ballet kijken, weer even de sfeer opsnuiven. Jongste mocht over de operatie vertellen, en liet met trots haar litteken zien ;-), een meisje zei toen dat ze het vies vond. Wel te verwachten natuurlijk, want het is ook niet zo maar iets, en jongste leek de opmerking niet veel te deren. Ik moest echter wel even slikken …

En daar ook het dilemma, in hoeverre behoed je je kind voor dit soort situaties, en aan de andere zijde, hoe "hard" je je kind tegen zulke opmerkingen.


Ik denk dat dit soort zorgeloze vakantiekiekjes er deze zomer niet inzitten, want
zo'n litteken, hoe mooi genezen het ook is, het valt toch op.


Zo ook de zwemlessen. 
Deze week volgen we weer het normale ritme van school, zwemmen en ballet. En zo bedacht ik me, dat het misschien handig was als we een badpak kochten die haar litteken bedekken …


Dochter, natuurlijk erg blij met haar nieuwe badpak,
maar ja, het voelde toch wel een beetje als "cover up",
als jullie begrijpen wat ik bedoel.

Voor school is het overigens weer een ander verhaal. 
Haar klasgenootjes hebben alles rond de operatie,
meegemaakt, de voorbereiding en erna,
wilden ook steeds het litteken zien,
voor hen hoort het litteken nu al bij dochter.
Zij doen er dus heel normaal over,
dat is fijn.

Veel van de shirtjes die ze heeft hebben een wijde hals, waardoor
je het bovenste gedeelte wel kunt zien,
en ga daarom, in de toekomst bij het kopen
van kleren, geen rekening mee houden.

Ik ga me gewoon laten leiden door dochter,
wat zij wil,
zij zal het toch proefsgewijs moeten gaan ondervinden …,
en zelf haar weg in moeten gaan vinden.

Ik heb even getwijfeld of ik onderstaande foto,
wel zou moeten plaatsen,
maar doe het toch …, 
haal deze in latere instantie misschien wel weer weg,
maar dan hebben jullie een idee …


Bij kinderen trekt overigens het litteken na de loop van jaren en door de groei
van het lichaam, heel mooi weg …



15 opmerkingen:

  1. Ik denk dat je in je voorlaatste alinea iets heel wijs zegt. Laat je leiden door hoe zij zich voelt. Het is niet vies of lelijk. Het is het bewijs van een dapper en vastberaden meisje.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, ik vind het ook echt een teken van moed, en zeg dat ook heel vaak tegen haar. Het litteken laat zien hoe dapper ze is ;-)

      Verwijderen
  2. ik heb een vriendin met een dergelijk litteken en zij liep altijd gewoon topless (toen dat nog 'kon' :) ), naast mij, met mijn littekens van een borstoperatie. soms vroeg iemand aan een van ons 'wat is dat nou?' maar verder dan dat ging het niet.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank voor je reactie, een bevestiging voor mij dat we de goede weg in slaan ;-)

      Verwijderen
  3. He dat badpak heeft mijn dochter ook, daar kun je hééé'l hard mee zwemmen! :-)

    Het is een beetje wat je dochter zelf wil, ik -als volwassene- zie er niets meer of minder in dat een litteken, maakt haar niet minder mooi! Maar misschien dat andere kinderen daar anders op reageren of dat ze veel vragen krijgt waar ze niet op zit te wachten? In ieder geval zo super dat je nu waarschijnlijk 'klaar' bent met dit hoofsdstuk!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. ik snap je twijfel hierin wel hoor. Lastig. Ik vind littekens altijd bere-stoer! Het maakt iemand 'eigen' zeg maar, het heeft een verhaal. Je hebt een prachtige dochter, met of zonder litteken of wat dan ook!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik begrijp jouw dilemma,maar laat je hierin lijden door je gevoel en door wat dochter zelf wil. Ik ben blij dat alles goed is met dochter, want dat is het allerbelangrijkste.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Groot, maar toch een mooi litteken. Een deeltje van haar leven, de mama vindt het momenteel erger dan de dochter vermoed ik. Praat er over als iets positiefs, iets uniek om trots op te zijn. Ze heeft die operatie toch maar mooi doorstaan!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Volg je dochter, dat lijkt me inderdaad het belangrijkste. Mijn moeder heeft ook precies zo'n litteken. Ik ben er blij mee, want anders zou ze er niet meer geweest zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik ben weer een beetje bijgelezen, tjonge, wat hebben jullie een spannende tijd gehad. Wat dapper is ze, heel goed om je door haar te laten leiden.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Gelukkig is de operatie goed verlopen!
    Gods zegen toegewenst hoor voor de toekomst.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ik zie tot nu toe littekens als een soort verhaal van wat je allemaal hebt meegemaakt...
    Zo fijn dat het goed met haar gaat, deze dappere meid!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Blij om te lezen dat alles goed met haar gaat!
    Zoals je zelf schrijft, denk ik dat zij het best zal aanvoelen waar ze zich comfortabel bij voelt...

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Gewoon doen, die vakantiefoto's. Als zij er tegen die tijd geen probleem mee heeft om zonder bovenkleding rond te lopen, zou ik ook niet moeilijk doen over een foto. Eventueel nog even navragen hoe ze de genomen foto zelf vindt?

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Dat was lang geleden dat ik hier kwam kijken...
    Tjonge, een heftig verhaal zeg en ik begrijp je moeder overpeinzingen goed.
    Naar mijn idee geven kinderen altijd heel goed aan wat ze willen als de vertrouwensband goed is. Zij zal jullie vast leiden in dit proces.

    BeantwoordenVerwijderen

¾